#3: Lukiekek ezustekoz betetako bidea hartu du
Mungiako Lukiek hirukoteak beste jauzi bat eman du #3 diskoarekin, eta argi utzi du ez dela errepikatzeko sortutako taldea. 2015 inguruan lehen entseguak egin ondoren, 2017tik aurrera oholtzetan hazten joan zen banda, Euskal Herriko aretoetan zein estatuan barrena kontzertuak eskainiz eta DMA’s, Belako edo Zea Mays bezalako taldeen aurretik jotzera iritsiz. Bide horretan, rock alternatiboaren eszenan erreferente bihurtu dira pixkanaka.
2019ko #1 eta 2021eko #2 diskoek oinarri sendoa jarri zuten: gitarra zaratatsuak, intentsitatea eta euskarazko letrek gidatutako nortasun argia. #3 lanak, ordea, pauso bat harago doa. 90eko eta 2000ko hamarkadetako rockaren taupadak presente daude oraindik, baina diskoak askatasun handiagoz jokatzen du formekin eta soinuekin. Power trio etiketari eutsiz, Lukiekek indarra erakusten du, baina monotonia saihestuz eta kolore berriak bilatuz.
Diskoan aniztasuna da giltza: ahotsekin esperimentatzen dute, autotunea beldurrik gabe erabiltzen dute, koru leunek eta pasarte gordinagoek elkarbizitza naturala dute, eta gitarra astunek beste testura batzuekin egiten dute bat. Kantu bakoitzak bere bidea du, egitura ezohikoekin eta ustekabeko biraketekin, entzuleari arreta eskatzen dion baina, aldi berean, jolasa eta sorpresa bilatzen dituen proposamenean.
#3 trilogia baten amaiera ere bada, argiaren eta ilunaren arteko bidaia moduko bat. Abesti batzuek energia zuzena dute, beste batzuek nostalgia eta ezinegona nahasten dituzte, eta badira bat-bateko eztandak ere. Geruza askoko diskoa da, ñabarduraz betea, eta entzunaldi bakoitzean xehetasun berriak agertzen dira.
Lukiekek hamar urteko ibilbidean erakutsi du ez diola beldurrik aldaketari. #3k berresten du taldearen nortasuna ez dela negoziatzen: esperimentazioa, indarra eta bide aurreikusezinak dira euren marka. Taldearekin zoazenean, ez espero ibilbide eroso eta zuzenik; edozein momentutan ager daiteke ezustekoa.
